അച്ഛനും അമ്മയും അറിയാതെ പോയ എന്റെ ജീവിതം

എന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി പറയാതെ കിടന്ന വാക്കുകൾ

പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും,

ഈ കത്ത് നിങ്ങൾ മുഴുവനായും വായിക്കുമോ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല.

ഇതിലുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളോടും നിങ്ങൾ യോജിക്കുമോ എന്നതും എനിക്കറിയില്ല.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.

ഈ കത്ത് ഞാൻ എഴുതുന്നത് നിങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്താനോ നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കാനോ അല്ല.

ഇന്ന് നടന്ന സംഭവങ്ങൾക്ക് ശേഷം എന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന വികാരങ്ങൾ ഇനി പറയാതെ വയ്ക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നി.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കത്ത്.

ഇന്ന് ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു.

ശബ്ദം ഉയർത്തി സംസാരിച്ചു.

അതിന് ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.

ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ അങ്ങനെ സംസാരിക്കരുതായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ഇന്ന് എന്റെ വായിൽ നിന്നിറങ്ങിയ വാക്കുകൾ ഇന്നത്തെ വഴക്കിൽ നിന്നല്ല ഉണ്ടായത്.

വർഷങ്ങളായി എന്റെ ഉള്ളിൽ അടക്കിവെച്ചിരുന്ന വേദനയും നിരാശയും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് പുറത്തുവന്നതായിരുന്നു.

അച്ഛാ...

അമ്മേ...

നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം.

ജീവിതത്തിൽ പല ബുദ്ധിമുട്ടുകളും സഹിച്ചാണ് ഞങ്ങളെ വളർത്തിയത് എന്നതും എനിക്കറിയാം.

നിങ്ങൾ എടുത്ത ഓരോ തീരുമാനവും അന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ടാണ്.

നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തെയോ ത്യാഗങ്ങളെയോ ഞാൻ ഒരിക്കലും നിഷേധിക്കുന്നില്ല.

അതിന് ഞാൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നന്ദിയുള്ളവനാണ്.

പക്ഷേ...

ഇന്ന് ഒരു അപേക്ഷയുണ്ട്.

ഒരിക്കൽ മാത്രം എന്റെ ജീവിതം എന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ നോക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.

എന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.

കുട്ടിക്കാലം മുതൽ എനിക്ക് ഒരു തോന്നൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ആദ്യം കേൾക്കുന്നത് "ഇല്ല" എന്ന മറുപടിയായിരുന്നു.

ചിലപ്പോൾ ദിവസങ്ങൾക്കോ മാസങ്ങൾക്കോ ശേഷം അത് "ശരി" ആയി മാറും.

ചിലപ്പോൾ ഒരിക്കലും മാറിയില്ല.

ക്രമേണ ഞാൻ ചോദിക്കാതെയായി.

ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതായതുകൊണ്ടല്ല...

ചോദിച്ചാലും അതിന് വലിയ വിലയില്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടാണ്.

മറ്റൊരു കാര്യം.

ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിലും ശകാരമോ അടിയോ കിട്ടുമോ എന്ന ഭയം എപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് തുറന്ന് പറയാൻ ഞാൻ മടിച്ചു.

പല കാര്യങ്ങളും ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ പഠിച്ചു.

സ്കൂളിൽ പരീക്ഷയ്ക്ക് പോകുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞ് ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാൻ പോയ സംഭവമോർക്കുമ്പോൾ ഇന്നും എനിക്ക് കുറ്റബോധമുണ്ട്.

ആ ദിവസം ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചു.

അതൊരു വലിയ തെറ്റായിരുന്നു.

അതിന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഒരുപാട് തവണ മനസ്സിൽ മാപ്പ് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ...

ആ ഒരു തെറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ തെറ്റിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി പുറത്തുവന്നില്ലെന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നി.

വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായാൽ ആ സംഭവം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

ക്രമേണ എനിക്ക് തോന്നിയത്...

ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മകൻ എന്നതിലുപരി...

"ഒരിക്കൽ വലിയ തെറ്റ് ചെയ്ത മകൻ" എന്ന നിലയിലാണ് എന്നെ നിങ്ങൾ കാണുന്നതെന്ന്.

അത് എന്റെ മനസ്സിനെ വളരെയധികം വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു.

വളർന്നുവരുമ്പോൾ എനിക്കും സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

കായികരംഗത്ത് മുന്നോട്ട് പോകണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എയർഫോഴ്സിൽ ചേരണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നിയമം പഠിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എഞ്ചിനീയറാകണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട കോളേജിൽ പഠിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കൂടുതൽ നല്ല കമ്പ്യൂട്ടർ വിദ്യാഭ്യാസം നേടണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

ആ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പലതും എന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല മാറിയത്.

നിങ്ങൾ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് മാറിയത്.

നിങ്ങൾ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല അങ്ങനെ ചെയ്തത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.

അന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ലത് അതാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചാണ് ഓരോ തീരുമാനവും എടുത്തത്.

അതിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല.

പക്ഷേ...

ഓരോ തവണയും എന്റെ ഒരു സ്വപ്നം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ...

എന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗവും നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു.

എനിക്ക് വലിയ സമ്പത്തൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു.

സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ജീവിതം മാത്രം മതി എന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം.

അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ വീടിന് പുറത്തേക്ക് പോകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചത്.

വീട്ടിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാൻ അല്ല...

സ്വന്തം ജീവിതം സ്വയം പടുത്തുയർത്താൻ.

അഹമ്മദാബാദിലേക്കും പിന്നീട് പൂനെയിലേക്കും പോയപ്പോൾ...

എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ഒരു ദിവസം വിജയിക്കണം.

നിങ്ങൾക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മകനാകണം.

ആ സ്വപ്നത്തിന്റെ പിന്നിൽ എത്ര വലിയ പോരാട്ടമായിരുന്നുവെന്ന്...

നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞില്ല.

ഞാനും പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം...

ഒരു ദിവസം വിജയിച്ച ശേഷം എല്ലാം നിങ്ങളോട് പറയാമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു.

പക്ഷേ...

ജീവിതം ഞാൻ കരുതിയതുപോലെ മുന്നോട്ട് പോയില്ല...

നിങ്ങൾ കാണാതെ പോയ എന്റെ പോരാട്ടങ്ങൾ

അഹമ്മദാബാദിലേക്കും പിന്നീട് പൂനെയിലേക്കും പോയപ്പോൾ...

എന്റെ കൈയിൽ വലിയ സമ്പാദ്യമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

വലിയ പരിചയങ്ങളോ സഹായിക്കാൻ ആളുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ...

ഒരു വലിയ സ്വപ്നം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ഒരു ദിവസം വിജയിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങണം."

ആ സ്വപ്നം മാത്രം മനസ്സിൽ വച്ചാണ് ഞാൻ ഓരോ ദിവസവും ജീവിച്ചത്.

എനിക്ക് ഒരു ജോലി കിട്ടുമെന്ന് ഞാൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ വിശ്വസിച്ചു.

പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം ഞാൻ കരുതിയതിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

എവിടെയൊക്കെ ജോലി അന്വേഷിച്ചാലും ഒരേ ചോദ്യം.

"എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ?"

ആ ചോദ്യത്തിന് എന്റെ മറുപടി "ഇല്ല" എന്നായിരുന്നു.

അതിനുശേഷം പല വാതിലുകളും എന്റെ മുന്നിൽ അടഞ്ഞു.

അന്ന് ഞാൻ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കി...

ഒരു കാലത്ത് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനം കിട്ടാതിരുന്നതിന്റെ വില എത്ര വലുതാണെന്ന്.

പല ദിവസങ്ങളും ജോലി അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടാണ് കഴിഞ്ഞത്.

ഒരുപാട് സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അപേക്ഷ നൽകി.

ഒരുപാട് ഇന്റർവ്യൂകൾക്ക് പോയി.

ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളുമായി തിരിച്ചു വന്നു.

പക്ഷേ...

ജോലി കിട്ടിയില്ല.

ജോലി കിട്ടാതെ ദിവസങ്ങൾ മാത്രമല്ല...

മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി.

അതോടെ എന്റെ സ്വപ്നം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല.

ജീവിക്കാൻ എന്ത് ജോലി കിട്ടിയാലും ചെയ്യാൻ ഞാൻ തയ്യാറായി.

അങ്ങനെയാണ് വീടുതോറും കയറി എമർജൻസി ലാമ്പുകൾ വിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

രാവിലെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടാകും.

"ഇന്ന് കുറച്ചെങ്കിലും വിൽക്കാൻ പറ്റും."

പക്ഷേ എല്ലാ ദിവസവും അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല.

ചിലർ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിന് മുമ്പേ "വേണ്ട" എന്ന് പറയും.

ചിലർ സംസാരിക്കാൻ പോലും തയ്യാറാകില്ല.

ചിലർ വാതിൽ മുഖത്ത് അടയ്ക്കും.

അപമാനിക്കപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

നിരാശയോടെ തിരികെ നടന്ന ദിവസങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ...

അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും ഞാൻ ഇറങ്ങും.

കാരണം എനിക്ക് തോൽക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു.

തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പരാജയപ്പെട്ട് പോകാൻ എനിക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ ഒരു സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ലഭിച്ചു.

ആ ജോലി കിട്ടിയ ദിവസം എനിക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം കിട്ടിയതുപോലെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

അവിടെയും പരീക്ഷണങ്ങൾ അവസാനിച്ചില്ല.

മാസങ്ങളോളം ഞാൻ ജോലി ചെയ്തു.

പക്ഷേ ശമ്പളം കിട്ടിയില്ല.

എന്നെപ്പോലെ ജീവിതം തുടങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് അത് എത്ര വലിയ ആഘാതമാണെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.

വാടക കൊടുക്കണം.

ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.

യാത്ര ചെയ്യണം.

ജീവിക്കണം.

പക്ഷേ...

കയ്യിൽ പണമില്ല.

ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ പലരിൽ നിന്നും ചെറിയ ചെറിയ തുകകൾ കടം വാങ്ങി.

അത് ആഡംബരത്തിനോ സുഖജീവിതത്തിനോ വേണ്ടിയല്ല.

ജീവിച്ചിരിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.

ആ ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം...

നിങ്ങൾ വിഷമിക്കരുത് എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

"ഇതെല്ലാം ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടാം" എന്നായിരുന്നു എന്റെ വിശ്വാസം.

ഒരുനാൾ വിജയിച്ച ശേഷം ഈ കഥകൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയാമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.

പക്ഷേ...

ആ ദിവസം ഒരിക്കലും വന്നില്ല.

ജീവിതം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

അതോടൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും വർധിച്ചു.

എന്റെ വിവാഹം നടന്നു.

ജീവിതത്തിൽ പുതിയ സന്തോഷങ്ങൾ വന്നു.

നിങ്ങളുടെ മരുമകൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പിന്തുണയായി മാറി.

അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ കുഞ്ഞ് ജനിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ സന്തോഷത്തോടൊപ്പം വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും വന്നു.

അന്നത്തെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി വളരെ മോശമായിരുന്നു.

വീട്ടുചെലവുകൾ നടത്താൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടായി.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം...

ഞങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ചെയ്യുമെന്ന് കരുതാത്ത ഒരു കാര്യം ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.

എന്റെ ഭാര്യയുടെ ആഭരണങ്ങൾ വിറ്റു.

ആ തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് എത്രമാത്രം തകർന്നിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ.

ഒരു ഭർത്താവെന്ന നിലയിൽ...

അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.

എന്നാൽ...

കുടുംബത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.

അതിന് ശേഷവും ജീവിതം എളുപ്പമായില്ല.

ഒരു കടം തീർക്കാൻ മറ്റൊരു കടം.

ഒരു പ്രശ്നം തീരുന്നതിന് മുമ്പ് അടുത്ത പ്രശ്നം.

ശമ്പളം കൂടുമ്പോൾ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും കൂടും.

പ്രമോഷൻ കിട്ടുമ്പോൾ പുതിയ പ്രതീക്ഷകൾ ഉണ്ടാകും.

ഓരോ പ്രതീക്ഷയും...

"ഇനി ജീവിതം ശരിയാകും..."

എന്ന വിശ്വാസം നൽകും.

പക്ഷേ ഓരോ തവണയും പുതിയ വെല്ലുവിളികൾ മുന്നിലെത്തി.

പുറത്ത് നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നതായി തോന്നിയിരിക്കാം.

പക്ഷേ...

അകത്ത് ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും ഒരു യുദ്ധം നടത്തുകയായിരുന്നു.

ആ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരിക്കലും നിങ്ങളെ അറിയിച്ചില്ല.

കാരണം...

ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ നിങ്ങളെ വിഷമിപ്പിക്കരുത് എന്നായിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത.

എല്ലാം ശരിയാകും...

ഞാൻ എല്ലാം ശരിയാക്കും...

എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

പക്ഷേ...

ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ വിലയായി ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിലെ വേദന മുഴുവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമന്നു.

എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ച കാര്യം

അച്ഛാ...

അമ്മേ...

എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പണത്തിന്റെ കുറവ് എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഞാൻ പറയില്ല.

പക്ഷേ...

പണത്തേക്കാൾ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ച മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

അത് നിങ്ങളിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു.

എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നത്...

എന്റെ ജീവിതത്തെ ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ കാണുന്നതിനേക്കാൾ...

എന്റെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയിലൂടെയാണ് നിങ്ങൾ എന്നെ വിലയിരുത്തുന്നതെന്ന്.

ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴൊക്കെ...

എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"അച്ഛനും അമ്മയും എങ്കിലും എന്നെ മനസ്സിലാക്കും."

എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് പണമല്ലായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ എങ്കിലും നിങ്ങൾ എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പറയുന്ന ഒരു വാക്കായിരുന്നു.

"മോനെ... ഞങ്ങൾ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്."

അല്ലെങ്കിൽ...

"ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നിൽ വിശ്വാസമുണ്ട്."

ആ ഒരു വാക്ക്...

എനിക്ക് ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപയേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

പക്ഷേ പലപ്പോഴും...

എന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിനുമുമ്പ്...

എന്റെ കടങ്ങളാണ് സംസാരിക്കപ്പെട്ടത്.

എന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുമുമ്പ്...

എന്റെ സാമ്പത്തിക പരാജയങ്ങളാണ് ചർച്ചയായത്.

ഒരു ദിവസം നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ഒരു വാചകം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുന്നു.

"നീ ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് തന്നിട്ടുള്ളത്?"

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ...

എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എന്തോ ഒടിഞ്ഞുപോയി.

ആ നിമിഷം എനിക്ക് തോന്നിയത്...

ഒരു മകന്റെ മൂല്യം പോലും പണം കൊണ്ടാണോ അളക്കപ്പെടുന്നത് എന്നായിരുന്നു.

ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം...

ഞാൻ പലപ്പോഴും സ്വയം ചോദിച്ചു.

"എന്റെ കൈയിൽ പണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ നല്ല മകനാകുമായിരുന്നു?"

"ഇന്ന് ഞാൻ സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രമാണോ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ട മകൻ?"

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.

അച്ഛാ...

അമ്മേ...

ജീവിതത്തിലെ അമ്പത് വർഷത്തോളം ഞാൻ അന്വേഷിച്ചത് പണമോ സ്വത്തോ അല്ലായിരുന്നു.

ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ...

എങ്ങനെയായാലും എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്ന എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സ്നേഹമായിരുന്നു.

നിങ്ങളുടെ അംഗീകാരമായിരുന്നു എനിക്ക് ലോകത്തിലെ മറ്റാരുടെയും അംഗീകാരത്തേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടത്.

ആ അംഗീകാരം നേടാനാണ് ഞാൻ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ചെലവഴിച്ചത്.

ഓരോ പരീക്ഷയിലും വിജയിക്കുമ്പോഴും...

ഓരോ ജോലിയും നേടുമ്പോഴും...

ഓരോ പ്രമോഷനും ലഭിക്കുമ്പോഴും...

ഓരോ പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തവും ഏറ്റെടുക്കുമ്പോഴും...

എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ഇനി അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെക്കുറിച്ച് അഭിമാനിക്കും."

പക്ഷേ...

ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റിപ്പോകുമ്പോഴെല്ലാം...

എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നത്...

ഞാൻ വീണ്ടും നിങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്തിയെന്ന്.

അച്ഛാ...

അമ്മേ...

എനിക്ക് ഒരിക്കൽ മാത്രം കേൾക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"എന്ത് സംഭവിച്ചാലും നീ ഞങ്ങളുടെ മകനാണ്."

"നിന്നെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് അഭിമാനമുണ്ട്."

ഒരുപക്ഷേ...

നിങ്ങൾ അത് മനസ്സിൽ കരുതിയിട്ടുണ്ടാകാം.

പക്ഷേ...

ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉറപ്പ് എനിക്ക് ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ആ ശൂന്യത ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്.

ഇനി മറ്റൊരു കാര്യം പറയട്ടെ.

ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്നിരുന്ന ഓരോ തവണയും...

അത് പണം ചോദിക്കാനായിരുന്നില്ല.

അത് സ്നേഹത്തിനായിരുന്നു.

അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.

നിങ്ങളോടൊപ്പം കുറച്ച് സമയം ചെലവഴിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.

എറണാകുളത്തു ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത്...

പല തവണ ഞാൻ ഏകദേശം നൂറ്റിപ്പത്ത് കിലോമീറ്ററോളം ബൈക്കിൽ യാത്ര ചെയ്ത് വീട്ടിലെത്തി.

അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും അതേ ദൂരം തിരികെ പോയിട്ടുണ്ട്.

ചില സമയങ്ങളിൽ അത് എല്ലാ ആഴ്ചയും ആവർത്തിച്ചിരുന്നു.

അന്ന് എന്റെ ഭാര്യ ഗർഭിണിയായിരുന്നു.

സാമ്പത്തികമായി ഞാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടിലായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും...

ആ യാത്രകൾ ഞാൻ നിർത്തിയില്ല.

കാരണം...

നിങ്ങൾ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുമായിരുന്നു.

സ്നേഹത്തിന് കണക്കില്ല.

പെട്രോളിന്റെ വില കണക്കാക്കിയില്ല.

ക്ഷീണം കണക്കാക്കിയില്ല.

സമയം കണക്കാക്കിയില്ല.

കാരണം...

ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത് സ്നേഹത്തോടെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നിയത്...

"ഇവൻ പണം ചോദിക്കാനായിരിക്കും വന്നത്..."

എന്ന ചിന്തയാണ് നിങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.

അത് എന്നെ വളരെയധികം വേദനിപ്പിച്ചു.

എന്റെ യാത്രകളിൽ നിങ്ങൾ ചെലവായ പെട്രോൾ കണ്ടില്ല.

ക്ഷീണം കണ്ടില്ല.

സമയം കണ്ടില്ല.

എന്റെ സ്നേഹം കണ്ടില്ല.

പകരം...

ഞാൻ ചോദിക്കുമോ എന്ന ഭയമാണ് നിങ്ങൾ കണ്ടത്.

അത് എന്റെ ഹൃദയം തകർത്തു.

മറ്റൊരു ചെറിയ സംഭവം...

ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു.

ഒരു ദിവസം...

ഒരു നല്ല മീൻകഷണം എന്റെ സഹോദരന്റെ മകനു സ്നേഹത്തോടെ നൽകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

എന്റെ മൂന്നാമത്തെ മകൻ...

മീനിനെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന കുട്ടി...

അത് നോക്കി നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു.

ഒരുപക്ഷേ അത് മനപ്പൂർവമല്ലായിരുന്നിരിക്കാം.

ഒരുപക്ഷേ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരിക്കാം.

പക്ഷേ...

ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

എന്റെ മകനും ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഒരു അച്ഛനെന്ന നിലയിൽ...

അന്ന് എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ വേദനിച്ചു.

ആ മീൻകഷണത്തിന്റെ പേരിലല്ല.

എന്റെ കുട്ടികൾ ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന തോന്നലിന്റെ പേരിലാണ്.

ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പരാതിപ്പെട്ടില്ല.

വഴക്കുണ്ടാക്കിയില്ല.

ആ വേദനയും ഞാൻ മനസ്സിൽ ഒതുക്കി.

ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ കിടക്കുന്ന മറ്റൊരു സംഭവമുണ്ട്.

ഒരു ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞ്, മുറിവ് പോലും പൂർണ്ണമായി ഉണങ്ങാത്ത സമയത്ത് ഞാൻ വീട്ടിൽ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ സമയത്ത് പപ്പാ എന്നോട് ചോദിച്ച ഒരു ചോദ്യം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

"നീ എന്നാണ് പോകുന്നത്?"

കാരണം...

"എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ...

ഓപ്പറേഷന്റെ വേദനയെക്കാൾ എന്റെ മനസ്സിനാണ് കൂടുതൽ വേദനിച്ചത്.

ഞാൻ അവിടെ ഒരു ഭാരമായിപ്പോയോ എന്ന തോന്നൽ എന്നെ തകർത്തു.

എനിക്ക് അപ്പോൾ വേണ്ടിയിരുന്നത് വിശ്രമമായിരുന്നു...

അല്ലെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും എന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കുന്നതായിരുന്നു...

പക്ഷേ ഞാൻ കേട്ടത് എപ്പോൾ പോകുമെന്ന ചോദ്യമായിരുന്നു.

അമ്മയെ ഞാൻ ഒരിക്കലും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

അമ്മയ്ക്ക് ശരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരിക്കാം.

അതും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ മുറിവ് പോലും പൂർണ്ണമായി ഉണങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ്...

വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങിയത്.

കാരണം...

നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകരുത് എന്നാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്.

ആ ദിവസത്തെ വേദനയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരിക്കലും പരാതിപ്പെട്ടില്ല.

ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.

നിങ്ങളോടുപോലും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ...

ഓപ്പറേഷന്റെ മുറിവ് കാലക്രമേണ ഉണങ്ങി. പക്ഷേ ആ ദിവസം മനസ്സിലേറ്റ മുറിവ് ഇന്നും പൂർണ്ണമായി ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല.

എന്നിട്ടും...

ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് നിർത്തിയില്ല.

കാരണം...

എന്റെ സ്നേഹം എന്റെ വേദനയേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നും ഞാൻ ഈ കത്ത് എഴുതുന്നത്.

കോപം കൊണ്ടല്ല...

സ്നേഹം കൊണ്ടാണ്.

എന്റെ മനസ്സ് ഒരിക്കലെങ്കിലും നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ കൊണ്ടാണ്.

എന്റെ അവസാന അഭ്യർത്ഥന

അച്ഛാ...

അമ്മേ...

ഈ കത്ത് എഴുതുന്നതിലൂടെ ഞാൻ എന്റെ തെറ്റുകളെ ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയല്ല.

ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് തെറ്റുകൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളിൽ തെറ്റുകൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ചില ആളുകളെ വിശ്വസിച്ചതിൽ തെറ്റുകൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ചില അവസരങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വിവേകത്തോടെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടിയിരുന്നു.

പക്ഷേ...

എന്റെ ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ...

ദയവായി എന്റെ കടങ്ങൾ മാത്രം നോക്കരുത്.

എന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതവും ഒന്ന് നോക്കണം.

വീഴുമ്പോഴെല്ലാം വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ കുട്ടിയെ ഒന്ന് ഓർക്കണം.

സ്വപ്നങ്ങൾ പലതും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും വീണ്ടും പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ ധൈര്യം കണ്ടെത്തിയ ആ യുവാവിനെ ഒന്ന് ഓർക്കണം.

ഒരു നല്ല ഭർത്താവാകാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിച്ച ഒരാളെ ഒന്ന് ഓർക്കണം.

തന്റെ മക്കൾക്ക് നല്ല ജീവിതം കൊടുക്കാൻ രാവും പകലും അധ്വാനിച്ച ഒരു അച്ഛനെ ഒന്ന് ഓർക്കണം.

എഞ്ചിനീയറിംഗ് ബിരുദമില്ലാതിരുന്നിട്ടും...

കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ മേഖലയിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ ജീവിതം സ്വന്തമാക്കിയ ഒരാളെ ഒന്ന് ഓർക്കണം.

ജീവിതത്തിൽ എത്ര തിരിച്ചടികൾ വന്നാലും പഠിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും നിർത്താത്ത ഒരാളെ ഒന്ന് ഓർക്കണം.

ഏറ്റവും പ്രധാനമായി...

വീണ്ടും വീണ്ടും നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് തിരികെ വന്ന ഒരു മകനെ ഒന്ന് ഓർക്കണം.

അത് പണം ചോദിക്കാനായിരുന്നില്ല.

അത് സ്നേഹത്തിനായിരുന്നു.

നിങ്ങളോടൊപ്പം കുറച്ച് സമയം ചെലവഴിക്കാനായിരുന്നു.

ഒരു മകൻ എത്ര വലിയവനായാലും...

അവന്റെ ഉള്ളിൽ എപ്പോഴും അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കുട്ടി ജീവിച്ചിരിക്കും.

ആ കുട്ടി ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും...

ഞാൻ ഇന്നും നിങ്ങളുടെ സ്നേഹവും അംഗീകാരവും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

അച്ഛാ...

അമ്മേ...

നിങ്ങൾ എനിക്ക് പണമോ സ്വത്തോ തരണമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല.

എന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ നിങ്ങൾ പരിഹരിക്കണമെന്നും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ല.

എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് അതിലും വലിയ ഒരു കാര്യമായിരുന്നു.

"എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ഞങ്ങൾ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്" എന്ന് പറയുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ മാത്രം.

ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.

ഞാൻ പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്...

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഈ ലോകം വിട്ടുപോയാൽ...

നിങ്ങൾ എന്നെ എങ്ങനെ ഓർക്കും?

"ഒരുപാട് കടങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന മകൻ" എന്നായിരിക്കുമോ?

അല്ലെങ്കിൽ...

"ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ച ഒരു മകൻ" എന്നായിരിക്കുമോ?

എന്റെ ആഗ്രഹം രണ്ടാമത്തേതാണ്.

എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സാമ്പത്തിക വിജയങ്ങൾ കുറവായിരിക്കാം.

പക്ഷേ...

നിങ്ങളോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹത്തിന് ഒരിക്കലും കുറവുണ്ടായിട്ടില്ല.

ഇന്നത്തെ കാര്യം അറിയില്ല 

നാളത്തെ കാര്യവും അറിയില്ല 

ഇന്ന് നമ്മൾ തമ്മിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം.

വേദനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിരിക്കാം.

ഈ കത്ത് വായിച്ചതിന് ശേഷം നിങ്ങൾ എല്ലാത്തിനോടും യോജിക്കണമെന്നില്ല.

എന്നെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാനും ഒരുപക്ഷേ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കാം.

എന്നാൽ...

ഒരു അപേക്ഷ മാത്രം.

ദയവായി...

എന്നെ എന്റെ കടങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം അളക്കരുത്.

എന്നെ എന്റെ പരാജയങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം വിധിക്കരുത്.

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ അധ്യായങ്ങളും ചേർത്തുവച്ച് എന്നെ നോക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.

ഞാൻ തെറ്റുകൾ ചെയ്ത ഒരു മനുഷ്യനാണ്.

പക്ഷേ...

നിങ്ങളെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച ഒരു മകനുമാണ്.

എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ അന്വേഷിച്ചത് സമ്പത്തല്ല.

വിജയമല്ല.

പ്രശസ്തിയല്ല.

ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ...

എങ്ങനെയായാലും എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്ന എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സ്നേഹമായിരുന്നു.

ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം...

ഈ കത്തിലൂടെ ഞാൻ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഒരു വാചകം മാത്രമാണ്.

അച്ഛാ... അമ്മേ...

ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒരിക്കലും സ്നേഹിക്കുന്നത് നിർത്തിയിട്ടില്ല.

നിങ്ങൾ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും...

നിങ്ങളോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം ഒരിക്കലും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഒരിക്കൽ...

ഈ കത്ത് വായിച്ചുകഴിഞ്ഞ്...

നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു കടക്കാരനായി അല്ല...

ഒരു പരാജിതനായി അല്ല...

വെറും നിങ്ങളുടെ മകനായി മാത്രം കാണാൻ കഴിഞ്ഞാൽ...

ഈ കത്ത് എഴുതിയതിന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കും.

എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഒരുപാട് നേടിയിട്ടുണ്ടാകണമെന്നില്ല.

പക്ഷേ...

നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച ഒരു മകനായി ജീവിക്കാൻ ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം.

സ്നേഹത്തോടെ,

നിങ്ങളുടെ മകൻ